Bak Şu Konuşana

Önce maşallah diyelim. Şimdilerde dili çözüldü bizim kuzunun. Bıdır bıdır konuşuyor, sazı eline aldı mı da bırakmıyor. Kime çekmiş bilmem ki 🙂 Cümle kuruyoruz bir süredir. Geli, gitti, attı, anne, baba, mama gibi kelimelerden sonra ikinci bir kademeye geçtik sanırım.

 

“anneeee dee! de!” yani “anne gel! gel!”  (beni odasına çağırıyor)

“anne neeeedee buuu yaaa”? yani “anne nerde bu ya?” (oyuncaklarını işaret ediyor)

neyi arıyorsun anneciğim?

“ğenn ğennn!” yani  “arabayı” 🙂

 

Diyaloğumuzdan bir örnekti. Çok şükür kendini ifade ediyor ve söylediklerimizin de çoğunu anlıyor artık. Onunla konuşarak iletişim kurabilmek müthiş bir duygu. Hele hele büyük bir azimle kendini anlatma çabası… Gözlerimin önünde an an büyüyüşüne şahit oluyorum. Öyle özel bir his ki anlatamam.  Bunun adı “mucize” olmalı.

Dil gelişimi için onunla bebekçe değil de büyük insan gibi tane tane ve anlaşılır şekilde konuşmaya çalışıyoruz. Zaman zaman ben bebekçeden hoşlansam da aklıma geldiğinde hemen düzeltiveriyorum kendimi. Kendini doğru ifade edebilmesi açısından düzgün türkçe duyması çok önemli çocukların. Onlara sesli kitap okumak, masal anlatmak gibi faaliyetler her gün mutlaka yapılmalı. İlgileri çabuk dağılıyor veya bir süre ilgilenmiyorlar gibi görünseler de emin olun aslında kulakları hep sizde oluyor. Bugün bunu test ettim onayladım.

Ne konuşursanız onu tekrar eden, ne yaparsınız onu yapan, kısacası herşeyi sizden öğrenen bir varlık var karşınızda, bir melek. “Copy-paste!” O derece!

Çok büyük bir yük bu, çok büyük bir sorumluluk. Allah üstesinden hakkıyla gelebilmeyi nasib etsin hepimize.

 

 

 

 

0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir