Yemek Fobisi Değil “Hobisi”

“Ebubekir ne yerse daha iyi beslenir” düşüncesi bundan 16 ay kadar önce Ebubekir 4,5 aylıkken başlamıştı. Anne sütü+mama ile beslenirken doktorumuz hiç ummadığımız bir anda “ek gıdaya geçiyoruz” dediğinde neye uğradığımı şaşırmıştım. “Daha çok  küçük ne yiyebilir ki, hem ben bu konuda detaylı araştırma da yapmadım -6 aylıkken başlarız diye düşünüyordum çünkü- Eyvah ne yapacağım şimdi ben?” diye kara kara düşünüyordum.. Doktorumuz genel bir açıklama yapmakla yetinmişti. “Meyve suyu, yoğurt, sebze püresi.. Hepsinden yedirebilirsin” demişti. Hangi gıda öncelikli olmalı? Hangisi ağır gelir? Hangisi gaz yapar? Hepsini internetten  elim ayağıma dolaşmış bir vaziyette araştırmıştım eve geldiğimde. Sonra sağolsun en yakın arkadaşım yetişmişti imdadıma. Onun sayesinde çok kolay atlatmıştım panik dönemini.

Artık Ebubekir 20 aylık oldu. Diş problemimiz de kalmadı. Benim yaptığım günlük dengeli bir şekilde beslenmesine dikkat etmek. Sebzesi, eti, meyvesi, kuruyemişi, kuru meyvesi, yoğurdu vs.. ne seviyorsa. Sevmediği şeyleri de eğer faydalı olacağına inanıyorsam onun sevdiği şekle dönüştürüp yedirmeye çalışıyorum. Yemek istemiyorsa asla zorlamıyorum. Sütü sevmiyor mesela. Onun yerine sütlü tatlılar yapmaya çalışıyorum. Dışarıdan alınan hazır şeyleri çok tercih etmiyorum. Kendim yapmaya gayret ediyorum. Babamız eve atıştırmalık bir şeyler aldıysa da “aman sen bunu yeme, yasak,zararlı” deyip elinden almıyorum. Abartmamak şartıyla her şeyden yiyebiliyor. Çikolatayı çok seviyor mesela. Biz yerken o da yiyor. Ben nasıl her zaman elimde çikolata ile gezmiyor, ama yediğim zaman mutlu oluyorsam, onun da aynı şekilde nadiren yemesinde hiçbir sorun görmüyorum. Zaten şuanda kendisi için hangisi zararlı hangisi faydalı anlatsak da anlayacak yaşta değil. En azından anlaşana kadar bu durum bizim gözetimimizde devam edecek.

Çok zorlayıcı ve kuralcı bir anne değilim. Sadece sağlığı açısından elimden gelen gayreti gösterdiğime inanıyorum. O an canı hangisinden ne kadar yemek istiyorsa o karar veriyor. Yemedi diye dövünüp ağlamıyorum. Zorlamıyorum da. Bence anneler ne kadar rahat olursa çocuklar da o kadar rahat büyüyor. Yemek fobisi değil “hobisi” oluşsun istiyorum. Yemekten zevk alsın, eğlensin. Çileye dönüşmesin her öğünü.

Çocuklar dönem dönem belli yiyeceklerden el etek çekerler ya Ebubekir de son zamanlarde yumurtadan biraz soğumuştu. Ben de iyice uzaklaşmasın diye çok zorlamıyordum. Geçen internetten yumurta pişirme kalıplarından aldım. Çiçek, araba ve kalp şeklinde olanlarından tercih ettim. Özellikle arabayı Ebubekir için seçtim çünkü tam bir araba sevdalısı. Hayal gücüyle herşeyi direksiyon olarak görüyor. Cep telefonu, nihale, florasan.. Daire şeklinde ne varsa. Geçen sabah araba kalıbıyla Ebubekir için yağda yumurta pişirdim ve “arabalı yumurta” diye sundum. Bİr güzel yedi ki anlatamam.. Seve seve, eğlene eğlene… Şimdi tekrar yumurtalı kahvaltılarımıza geri döndük. Eğer sizin de çocuğunuz sağlıklı ve faydalı şeyleri yemeyi sevmiyorsa sevdiği hale dönüştürebilirsiniz. Biraz hayal gücü, biraz sevgi, biraz da emek.. En önemlisi de anne eli. 🙂

 

4 cevaplar
  1. Gul Ulukavak
    Gul Ulukavak says:

    canım çok güzel yazmışsın emeğine,yüreğine sağlık. tıpkı bir psikoloğun yazısını okuyormuşum gibi oldum

    Cevapla
  2. melisozgur
    melisozgur says:

    o zorlu dönemi ben senin sayende atlatmıştım canım, sen yazsan kimbilir neler olacak 🙂 çok teşekkür ederim 🙂 iyi ki varsın!

    Cevapla
  3. aylın azra cıftcı
    aylın azra cıftcı says:

    ılgı alanın ınan kı dıkkat cekıcı olmus melıscım elıne yuregıne saglık ,verdıgın bılgıler dogrultusunda yarın carsıda bazı arastırmalarım olacak saol arkadasım daha nıce bılgılendırmelere ınsallah 🙂

    Cevapla

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir