Pil Gücü Önemli

Kadınların en büyük dertlerinden biri de “evdeki hesabın çarşıya uymaması durumu”. Bazen diyorum ki azıcık vurdum duymaz olsaydım daha mı iyi olurdu acaba…

Eğer benim gibi planlı bir yapınız varsa -çoğu kadın böyle- siz de aynı dertten müzdaripsiniz demektir.  Planlı derken yarın ne yapacağım genel hatlarıyla bir gün önceden bellidir. Örneğin gün boyunca evden çıkmayacaksam eğer; sabah kahvaltıdan sonra şunu yaparım, Ebubekir uyuyunca bunu, öğlende şunu, akşamüstü bunu şeklinde işlerimi oturturum kafamda… Genelde küçük çaplı hayallerim de bu planıma dahildir. “İşim erken biter ve Ebubekir uyuyor olursa kendime bir kahve yapar/çay demler, blog yazımı yazarım, ya da ne bileyim kitabımı okurum, internette dolaşırım…” Gelin görün ki her zaman fırsatım olmuyor. Ebubekir uyanıkken yapabildiğim tek iş evi süpürmek. Oğlum çok zevk alıyor ve bir sıkıntımız olmuyor çok şükür. Ama evi silmekmiş, yemek yapmakmış, ütü yapmakmış.. Bunların hiçbirini o uyanıkken yapamıyorum. Yemek yaparken illa “kucağına al beni” der mesela. “e ellerim kirli yavrucuğum, ocağın başındayım, bak sıcak, Allah korusun…” ıııhh.. Ütü yaparken yine sıcak olduğu için ben tedirgin oluyorum. Evi silerken kovayla oynamak ister, kendisi de silecekmiş beyimiz. 🙂 Olsun ben bunları O uyurken fişek hızıyla yapmaya alıştım, seviyorum da ev işlerini,  yeter ki uyku süresi biraz uzun olsun da bana da dinlenmeye fırsat kalsın. Şöyle bir ayağımı uzatıp oturamadan akşam oluyor ya bazen;  işte o zaman gerçekten çileden çıkıyorum. . Akşam olsa da eşim gelse  diye dört gözle bekliyorum. Babası Onunla 10 dk. oynasa ve ben o arada dinlenmek yerine başka bir iş yapsam bile o bana iyi geliyor, dinlendiriyor. Yani çocukla ilgili herşeyden bir süreliğine uzaklaşmak istiyorum. Tabi şu çok önemli; biliyorum ki o an emin ellerde ve mutlu. Babası da mutlu çünkü gün boyunca özlüyor , e ben zaten bu anın hayaliyle yaşamışım..

Bugün mesela onca işimin arasında Ebubekir’in önüne yoğurtlu pilav koydum ve yalnız yemesi için bıraktım. Bir süre sonra baktığımda eli,yüzü,mama sandalyesi, pijaması,saçları… her yeri vıcık vıcık pilav olmuştu. Normalde yer, mama önlüğü dışında da pek bir yere bulaştırmaz. Canı oynamak istemiş. Kaşığını bırakmış elleriyle yemeye başlamış.  Ben görünce hiç istifini bozmadan elini uzatıp bana da ikram etmek istedi centilmen oğlum sağolsun. O an sinirden gülmeye başladım. Ben güldükçe oğlum da güldü. Yalnız Onun gülüşünde bir tedirginlik vardı. “Annemin bu hali pek hayra alamet değil, hayırdır inşallah” şeklinde. Sonra aldım sakince üzerini temizledim. Yaptığının pek normal birşey olmadığını anlamış olacak ki ben üzerini değiştirirken kısık bir ses tonuyla gözlerime bakarak bıdı bıdı birşeyler söylemeye çalışıyordu. Şirinlik yapıyordu kısaca..

Şimdi uyudu da ben de dinleniyorum. Sizlerle paylaşıyorum, şarj oluyorum… Birazdan uyanır ve maraton kaldığı yerden devam eder. Pil gücü önemli! 🙂

 

7 cevaplar
    • melisozgur
      melisozgur says:

      Salihacığım gerçekten şu iltifatını hak etmeyi nasib etsin bana da Rabbim. başka da birşey demiyorum.. :).

      Cevapla
  1. Gül
    Gül says:

    Muhteşem ya. Hele resim Serranın 1-2 yaş dönemini hatırlattı bana:) Arkadaşım az kaldı bu hallerinin sona ermesine büyüdükçe senden bağımsız oluyorlar. ama dinlenmek için uykuları çok olsun diyorsan işte o büyüdükçe hiç kalmıyor:)

    Cevapla
  2. Mehrap
    Mehrap says:

    Yazini okurken kendimi buldum birden 🙂 ama yipraniyoruz be Melis’cim,ev arada daganik kalsin sende uyu Ebubekir’le,ama malesef donup dolasip butun islerin yine bize kalacagi gercegi var ortada,Allah kolaylik versin hepimize 🙂

    Cevapla

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir